WIJ GAAN EMIGREREN!

Het emigratieverhaal van familie Voets in Oostenrijk:

Leuk dat jullie geïnteresseerd  zijn in ons verhaal. Wij zijn Harrie (1959) , Karin(1962) , Theun (1989) en Anne(1992) Voets.

In 2007 hebben we de overstap gewaagd van het Brabantse Vlijmen naar het Oostenrijkse Kamering. Deze stap is niet gebeurd na 1 nacht ijs. Al halverwege de 80-er jaren hebben we al eens geprobeerd om naar Oostenrijk te emigreren maar dat lukte toen niet omdat Oostenrijk nog geen lid was van de EU. Om in Oostenrijk te gaan wonen moest je destijds al 50.000 gulden aan eigen geld meebrengen, en aangezien Harrie en ik elkaar destijds pas 2 jaar kenden hadden we nog niet zoveel geld gespaard. Zonder problemen hebben we het er toen maar bij gelaten. Je leven stroomt verder en er gebeuren zoveel leuke en ook nare dingen dat er over emigreren niet echt meer nagedacht werd.

Het bleef natuurlijk wel altijd kriebelen en nadat ook mijn moeder overleed in 2007, mijn vader was toen al 19 jaar dood, stond de weg open om het opnieuw te gaan proberen. Theun was er meteen voor in, Anne zag het totaal niet zitten. Maar aangezien wij het idee hadden dat het voor Anne ook heel goed zou zijn, hebben we met haar afgesproken dat ze  vanaf haar 18e zelf de keuze kon maken om terug naar Nederland te gaan of in Oostenrijk te blijven.

Na een korte zoektocht vonden we het kleine pension in Kamering, en we waren meteen verkocht, het uitzicht was fantastisch , het dorp heerlijk klein en kneuterig met maar 92 inwoners, maar toch ook 2 redelijk grote steden in de buurt, Spittal a/d Drau en Villach op 10 en 20 km.

Dan begint een spannende en zeer drukke tijd van voorbereidingen treffen, inpakken en afscheid nemen. Alles verliep prima met uitzondering van de verkoop van ons Nederlandse huis, dat wilde maar niet vlotten. Gelukkig was er toen nog geen crisis en de bank verstrekte ons een overgangskrediet zodat we onze droom achterna konden.

In augustus 2007 land de hele familie Voets dan in het gehucht Kamering om daar hun pension Haus Kathan te gaan runnen.  We voelden ons gelijk erg thuis in het kleinen dorp, ook Theun en Anne. Die hadden het geluk dat 80% van de jeugd uit het dorp toevallig ook van hun leeftijden waren. Dus er was gelijk aansluiting en doordat de kinderen al snel in het dorpsleven meeliepen was het voor de ouders ook geen moeilijke weg om te gaan.

Theun begint op het BRG ( Bundesrealgymnasium) en Anne gaat naar de Hauptschule. Harrie vindt ook al snel een baan in een bandenhandel en ik kan meteen met het pension aan de slag want al in september hebben we volop boekingen. Ondertussen valt er nog heel wat te klussen wat de meeste vrije tijd van de ouders opslokt, terwijl de jeugd zich van feest naar feest begeeft en in korte tijd heel goed inburgeren en de taal leert.

Inmiddels zijn we al weer dik 4 jaar verder, ons huis in Nederland is allang verkocht  en het pension is totaal gerenoveerd en loopt als een trein, veel gasten keren ieder jaar weer en de mondelinge reclame doet zijn werk. Harrie heeft inmiddels al weer 4 jaar een andere baan welke veel minder lichamelijk belastend is en beter betaald. Theun heeft het BRG niet afgemaakt, maar zit inmiddels al weer in het 4^e jaar van een IT-opleiding welke hij in Juni 2012 gaat afsluiten. Anne heeft de Hauptschule ook af en is nog steeds op zoek naar wat ze nu eigenlijk wil worden, inmiddels heeft ze wel met succes een skileraar opleiding gedaan en 1 seizoen als kinderjuf op de skischool gewerkt, maar ze is nog niet overtuigd dat ze dat haar hele leven wil doen, want de zomerbaantjes die zijn meestal in de keuken van een hotel en dat bevalt haar niet dus dat is nog even zoeken. Echter van terug gaan naar Nederland is geen sprake meer , ze heeft hier helemaal haar draai gevonden en een erg druk sociaal leven wat ze niet meer kan missen. Als we weer eens een paar dagen bij familie in Nederland op bezoek zijn geweest verkondigt ze steeds dat ze toch wel erg blij is dat wij destijds de beslissing voor haar hebben genomen.

Al met al is ons hele emigratieverhaal een erg positief verhaal, echter er is ook een negatief kantje. Want nadat we 4 jaar ons hart en ziel in het pension hebben gelegd zijn we nu toch genoodzaakt om het te koop te zetten, met grote pijn in ons hart wel eens waar, maar toch. Het is helaas qua gezondheid niet helemaal lekker met mezelf. Ongeveer 1,5 jaar geleden is er Reuma bij  me geconstateerd, waardoor ik me bewust ben geworden dat ik dit werk, wat afwisselend heel erg druk, en redelijk rustig is,  niet meer zal kunnen volhouden. Afgelopen seizoen is ontzettend druk geweest en daar pluk ik nu de wrange vruchten van, helaas.

Echter, terug gaan naar Nederland is voor ons inmiddels geen optie meer, we hopen erop dat er leuke, gezellige opvolgers komen voor Haus Kathan, zodat we het kunnen verkopen en dan zelf een “gewoon”huis kunnen kopen, waarna ik zelf dan op zoek zal gaan naar een –minder lichamelijk belastend- baantje hier ergens in de omgeving.

Bedankt voor het lezen van ons verhaal, mocht je geïnteresseerd zijn in de overname van ons pension kijk dan op deze site bij “te koop”daar vind je de details over het pension.

Iedereen tot ziens in Oostenrijk of ergens anders op de wereld

Groetjes Karin Voets

www.hauskathan.com